Een bijna lege doos met drie flesje glasverf arriveerden een week geleden en het experimenteren kon beginnen. Er zitten drie opzet-tuitjes bij: fine, medium en large, die op het flesje gezet moeten worden. Knijpen in een flesje en tegelijkertijd tekenen valt nog niet mee. Gelukkig kun je je werk weer uitvegen en opnieuw beginnen, maar gewoon doorgaan en de foutjes voor lief nemen vond ik leuker. Na een tijdje prutsen kon ik hele dunne lijntjes trekken en op het moment dat ik het wilde een dikker lijntje tevoorschijn toveren. De haas is ingekleurd met oranje, en als je niet wacht tot de lijntjes droog zijn, krijg je ook nog een uitloop-effect cadeau, of je dat nu wilt of niet.
Gaandeweg kreeg ik er steeds meer aardigheid in en tekende heel wat glasplaatjes vol. Ze komen mooi uit de oven, op 735 graden, tegelijk met de transfers die ik nog moest stoken.
De volgende test is hoe ze zich houden als ik ze ga stapelen tot dikke blokken glas.
In deze installatie komen thema’s uit mijn voorgaande werk samen. 
De sleutels in de juiste dosering toepassen moet wel naar mijn ziel leiden, dacht ik. De rode druppels lijken ook wel op druppels bloed. In bloed kun je veel aflezen over je gezondheid, dus in dit geval over je ziel. De kleur wordt naar het midden toe transparant en leidt naar een grotere schaal met een dubbele bodem. Op de onderste bodem liggen kinderogen. Daarin heb ik de ziel weleens gezien, of God, of het collectieve bewustzijn. Of iets. Ik heb er geen woord voor, maar ik zag het wèl. Je kunt de ogen zien, maar je kunt er niet bij, ze kijken je aan door de eerste bodem. 
