Kerstfabeltje

Dit glasobject kreeg als titel 'fabel', zonder dat daar woorden bijkwamen. Later heb ik besloten dat de fabel alsnog verteld moest worden. Het werd een kerst-fabel. Fijne kerstdagen allemaal.

Fabeltje

Er zijn grote verhalen, zoals bijvoorbeeld dat van Harry Potter, en kleine verhalen, zoals die van de haas en de schildpad. Dit is een heel klein verhaaltje. En ik ga het vertellen. Let op, want het is maar klein. Voordat je het weet is het voorbij. Of weg. Of zo transparant geworden dat het onzichtbaar is. Ik zit hier, in mijn hoekje en kijk naar jullie. Ik ben een haas, tenminste, dat denk ik. Ze zeggen ook wel konijn, want het verschil is niet zo duidelijk. Ik ben namelijk slechts een zwart lijntje, maar goed, toch zeggen ze haas tegen me. 

Tot voor kort woonde ik in mijn hol onder een boom. Misschien ben ik dus toch een konijn. Op een morgen hoorde ik vanuit de verte voetstappen naar mijn boom komen. Je kon het zo goed horen, omdat er sneeuw lag. Dan klinkt alles anders, stiller, behalve voetstappen. Die knerpen dan zo lekker. Voor mensenoren dan, want voor mij klonk het als: oppassen! Wat zijn ze van plan? Ik heb het niet zo op mensen. Zeker niet als er sneeuw is gevallen en de dagen zo snel voorbij zijn. Dan krijg je dat gedoe met sterrennachten, kaarslicht en stalletjes waarin baby’s geboren worden. En dan gaan ze op zoek naar een boom. Dat vertelde mijn boom aan mij. Hij had het over glinsterende ballen en lichtjes aan zijn takken, daar droomde hij van. Het was zijn grootste wens: kerstboom zijn.

Ze kwamen heel dichtbij. Ik kroop iets verder mijn hol in en dacht aan mijn boom. Plotseling hoorde ik een enorme klap. Recht in mijn boom! Wat gebeurt er, vroeg ik. Mijn boom reageerde niet, hij was er stil van. Wat gaan ze doen, riep ik nog, maar weer geen enkel geluid, behalve dan het hakken van de bijl. En vrolijke stemmen van mensen.  Ze hadden het erg gezellig met elkaar. Vader, moeder en twee kinderen. Zoals het hoort in verhalen. En ze hadden warme chocolademelk meegenomen en speculaas. En ze kregen maar 1 keer ruzie met elkaar, wat toch een prestatie is bij zo’n klus als het omhakken van een boom. Na de ruzie werd de hakbijl een zaag. Vader vond dat niet authentiek genoeg, bomen hak je om, je zaagt ze niet om, maar met dat hakken lukte het niet zo best. Dus pakte de moeder resoluut de zaag en toen ging het heel snel. Weg boom, weg beschutting, weg warme takken, weg schuilhut. Alleen nog mijn hol, gelukkig. Ze sleepten de boom mee naar huis. Dag haas, riep mijn boom nog snel naar mij en ik zag zijn takken glunderen. Dat staat dan mooi bij die glinsterende ballen, dacht ik nog. En vanaf dat moment is er een gloed vanachter dat raampje verschenen. Gelukkig was het zijn wens die uitkwam. Je moet erg goed uitkijken met wat je wenst. Daarom ben ik blij dat ik aan deze kant van het raam zit. Ik heb nooit gewenst om op het kerstmenu te staan.

De Wereld van Verschil

Behalve aan glaskunst werk ik ook graag mee aan bijzondere projecten. De Wereld van Verschil is zo'n project. Een pakket bedoeld voor kinderen waarvan vader, moeder of broer/zus, opa/oma is overleden. Een hulpmiddel om over verdriet, emoties en alles wat daarbij komt te praten, of mee te werken of alleen maar over na te denken. Een belangrijk onderdeel is de landkaart, ontwikkeld door www.martijnkessler.nl, waarop tussen twee oevers de Zee van Verdriet ligt, met eilandjes als Crematie Eiland en Knuffeleiland. Er horen brochures bij, waarvan ik de vormgeving mocht verzorgen.

Toen ik het concept van de kaart zag, moest ik aan een opblaasbootje denken. Daar speelde ik vroeger mee, een nogal wiebelig en instabiel geval, waarmee je best een stukje varen kan. Maar je moet toch niet denken dat je daarmee de oceaan over zou moeten steken. Hoe verloren zou ik me dan voelen. En toch maar dapper doorpeddelen, richting, ja, welke richting eigenlijk. Het kompas geeft enkel afbeeldingen. In de film The Golden Compass wordt een magisch kompas gebruikt. In Pirates of the Caribean wijst een kompas naar waar je het liefste heen wilt. Je wilt weer vaste grond onder je voeten, je wilt naar hoe het was. Je wilt weer een normaal leven. Maar voorlopig zit je in je bootje met een raadselachtige windroos. 

De afbeeldingen verwijzen naar de ideeënkaarten in het pakket, waarop allerlei activiteiten staan die kinderen zouden kunnen doen. Persoonlijk vind ik het stoplicht het aardigste plaatje, het enige rood in de verder groene vormgeving. Het idee is het bouwen van een hut met daarop een vel papier met een rode of een groene stip, rood: ik ben het liefst nu even alleen, en groen: ik vind het fijn als je bij mij in mijn hut komt. 

Het pakket De Wereld van Verschil, Reis van Kwijt naar 'tGaatweer, is te bestellen bij 

MCC Flevoland

Ziekenhuisweg 100

8233 AA  Lelystad

0320-271782

info@mccflevoland.nl

www.dewereldvanverschil.nl

Dunne lijntjes

Een bijna lege doos met drie flesje glasverf arriveerden een week geleden en het experimenteren kon beginnen. Er zitten drie opzet-tuitjes bij: fine, medium en large, die op het flesje gezet moeten worden. Knijpen in een flesje en tegelijkertijd tekenen valt nog niet mee. Gelukkig kun je je werk weer uitvegen en opnieuw beginnen, maar gewoon doorgaan en de foutjes voor lief nemen vond ik leuker. Na een tijdje prutsen kon ik hele dunne lijntjes trekken en op het moment dat ik het wilde een dikker lijntje tevoorschijn toveren. De haas is ingekleurd met oranje, en als je niet wacht tot de lijntjes droog zijn, krijg je ook nog een uitloop-effect cadeau, of je dat nu wilt of niet.

Gaandeweg kreeg ik er steeds meer aardigheid in en tekende heel wat glasplaatjes vol. Ze komen mooi uit de oven, op 735 graden, tegelijk met de transfers die ik nog moest stoken.

De volgende test is hoe ze zich houden als ik ze ga stapelen tot dikke blokken glas.

“Searching for my soul”

In deze installatie komen thema’s uit mijn voorgaande werk samen. 

Het zoeken naar het gebied waarin de ziel regeert, het gebied waar geld geen rol speelt, waar het om andere waarden gaat, is altijd al in mijn werk aanwezig geweest. Voor deze installatie maakte ik gebruik van de druppels, die ik op diverse plaatsen in Nederland had uitgedeeld en weer ingezameld in een schaal. Het doel was kleine druppels liefde te verspreiden en daarmee te laten zien dat er niet veel voor nodig is om samen iets groters tot stand te brengen. De druppels zijn terug te vinden in de petri-schalen. De oude apothekerspotten kreeg ik van de vorige bewoners van ons huis, een huisarts met een apotheek aan huis. 

Op de etiketten staan de sleutels tot de ziel. Ik vond ze op www.apgen.nl/sleutelstotdeziel. Ik heb Engels gebruikt, omdat in het Nederlands de woorden voor mij niet kloppen. Als ik ‘opnieuw beginnen’ hoor, dan roept dat het beeld van domino-day op, waar ik per ongeluk een steentje heb omgegooid. Ik moet opnieuw beginnen met opbouwen. Vermoeiend en demotiverend. Terwijl deze sleutel positief bedoeld is. ‘Fresh starts’ vind ik veel aantrekkelijker klinken: ik mag weer fris starten. 

De sleutels in de juiste dosering toepassen moet wel naar mijn ziel leiden, dacht ik. De rode druppels lijken ook wel op druppels bloed. In bloed kun je veel aflezen over je gezondheid, dus in dit geval over je ziel. De kleur wordt naar het midden toe transparant en leidt naar een grotere schaal met een dubbele bodem. Op de onderste bodem liggen kinderogen. Daarin heb ik de ziel weleens gezien, of God, of het collectieve bewustzijn. Of iets. Ik heb er geen woord voor, maar ik zag het wèl. Je kunt de ogen zien, maar je kunt er niet bij, ze kijken je aan door de eerste bodem. 

In de laden gaat mijn onderzoek of zoektocht door. Het toekomstarchief. Plannen om het onderzoek voort te zetten. Samen met mijn collega Nina Veluwenkamp. Nieuw en anders.

Tekening in glas

Bijna zijn de Three Chapels weer in Nederland. Inmiddels heb ik de collectie kapellen uitgebreid en zijn er al diverse tekeningen in glas gevat. Vanuit mijn achtergrond als schilder is het geweldig dat ik tekeningen uit 2006 via de computer op fototransfer kan overbrengen. In dat jaar was ik  ziek en kon alleen op klein formaat tekenen. Al mijn hoop en verwachtingen op betere tijden zitten in die kleine tekeningen. Dat zelfde jaar werkte ik voor de eerste keer met glas. Sommige momenten blijken belangrijke mijlpalen te zijn, keerpunten. In Limburg, waar ik een paar jaar heb gewoond, zie je op kruispunten een Mariabeeld, of een kleine kapel. Mijn gedachten van toen heb ik in een kapel van glas geplaatst, op een kruispunt van mijn leven. 

Deze tekening, die 'tussen de regels' heet, is in 'mantra' terecht gekomen. En 'mantra' heet 'mantra' omdat de tekening een aantal keren boven elkaar is geplaatst. In real life geeft dat een vibrerend effect, op de foto is het helaas alleen maar wazig.

Three Chapels

Eind 2011 maakte ik de glasoven open na een lange stook en dacht: "Als ik meedoe met Emerge 2012, dan is het met deze blokken". In de oven lag een bijzonder geslaagd blok transparant glas, waarin ik een oude tekening, overgebracht met een fototransfer op opaak wit, had meegesmolten. Het was de derde en ze pasten mooi bijelkaar. 

Ik had lang getwijfeld of ik mee zou doen aan Emerge 2012, een wedstrijd voor opkomende glaskunstenaars.