Ik had lang getwijfeld of ik mee zou doen aan Emerge 2012, een wedstrijd voor opkomende glaskunstenaars.
Ik vroeg me af of ik wel 'emerging'-genoeg was. Ik ben tenslotte al ruim 14 jaar beeldend kunstenaar, ik ben alleen nog niet zoveel jaar glaskunstenaar. Maar je kon je cv opsturen om dat te laten controleren. Toch maar even gedaan. Het was geen enkel probleem, ik was duidelijk een emerging artist. Ja, nou moét ik wel. Ik had nog 1 dag voor de deadline. Ik moest alles nog fotograferen en daarna de entry-website nog overwinnen.
Het kostte precies die ene dag, maar de inschrijving was geslaagd en ik was het direct daarna vergeten. Ik had al een paar catalogi van Emerge gezien en ik maakte me geen enkele illusie, alleen topstukken halen de finale. Nou vond ik mijn serie mooi, maar of ze de selectie zouden overleven? Ik rekende nergens op. Toen de email van het Bullseye Gallery-team kwam, was mijn eerste gedachte: daar zal je het beleefde 'het spijt me u te moeten meedelen'-bericht hebben. In een flits las ik iets van 'congratulations' and 'happy to informe you'. Wel een beetje optimistisch voor een afwijzing... Ik heb het bewuste bericht wel 10 keer gelezen, was ik heus finalist? Met de bijbehorende expositie in Portland Or, USA? Met alle andere, bijzonder mooie werken van collega-finalisten?
Ik bleek inderdaad een finalist te zijn. Inmiddels staan mijn 'Three Chapels' in zo'n bijzonder mooie catalogus van Bullseye Gallery, was ik bij de opening van Emerge 2012 en heb ik veel bijzondere collega's ontmoet. Een bijzondere ervaring. Nu weer aan het werk, want na al die roem gaat het nog altijd niet vanzelf. De volgende keer vertel ik meer over hoe de Chapels zijn ontstaan. En over het vervolg van de Three Chapels. En waarom mijn voorouders in een Chapel zijn gevat.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten